Ntv sakinleri ve hebeley

Hemen konuya giriyorum.

Ntv'de bir adam var.. Gurmeymiş kendileri. Bu adam devamlı geziyor lokantaları felan.
Bugün de tutturmuş av etleri yemelisiniz diye. Gitti bi otel gibi bi yerde bol süslü ama dişimin kovuğuna yetmeyecek yemekler yedi.

Şşş.. Paşam, Gurme Bey.. Bu ülkede kriz var diyorlar bilir misiniz siz? Ülke değil dünyada varmış hatta. Siz bizim gezegende misiniz?

Hayır bir de bu nasıl iştir böyle.. Sen git gez, yemek ye, yemeğinin parasını da iş yeri ödesin. Hem de öyle kallavi yemekler bunlar. Önüne gelen her porsiyon 100 liralık.
Ben de böyle bir iş istiyorum. Üç gündür yemek pişirmiyorum evde. En son Cuma günü Nutella almıştım.. Bugün pazar ve koca bir nutellayı bitirdim.
Öyle gideyim gezeyim karnımı doyurup döneyim evime. Olmaz mı Ntv sakinleri?
Hem ben daha güzel sunarım. O adamın koca bir göbeği ve bir de kocaman sakalı var. Ağzına burnuna sürerek yiyor yemekleri.
Tamam o kadar yemek kültürüm yok, Nutelladan ibaretim. Ama zamanla öğrenirim ki.. Hem bizim evde sac var. Sac diyorum bildin mi? Hamur açıp üstünde gözleme felan yapılandan. Çok otantik havalara bürünebilirim yani.

Tamam bari yemek olmadı.. Çağatay yolda'nın yanına yamansam da öyle Dünyayı dolaşsak.. O sırada hayyy wi ar kaming from törkiii desek. Kameraya el sallasak hep birlikte. Tabi Çağatay yerine yanımda rastalı yeşil gözlü filinta sevgilim olsa onunla dolaşsak, Ntv de bize sponsor olsa tadından yenmezz..

Ayrıca yolculuk sırasında adamın biri şöyle demişti bana;

- Gerçeklerden kaçıyorsun gibime geliyor.. Ama kaçamazsın. Zorunlulukların olacak hayatta para kazanmak gibi.

- Ben hayallerimi seviyorum ve onları bırakmıcam. Hayatın getirdikleriyle hayallerimi birleştirebilirim. O zaman da sizden daha mutlu olacağıma eminim

Demiştim. Çok bilmiş konuşuyorum bazen.. Ama öyle ki..
Yani tamam yaşamak için paraya ihtiyaç var.. ve yine Ama para kazanmak için hayallerimden vazgeçmeme gerek yok.

Hayalim de sadece sevgilimle Dünyayı dolaşmak yani.. Çok bir şey istemiyorum evet.
Bir de seneler sonra İstanbul'da Tünel'in oralarda kitapçı tükkanı açmak istiyorum. Öyle kabalcı felan gibi soğuk bi yer değil.
Dur anlatayım hemen..

Giriyorsun içeri.. Kapının üstünde şu sallanınca ses çıkan şeyler war ya rüzgarda felan. Onlardan olacak. Adını bilmiyorum. Evimde var bi tane onu asarım. Heryer ahşap.. Ahşap da yeni doğrama değil yani eskimiş.. Loş ışıklarımız olabilir.. Okurken göz yormayacak cinsten. Buna rağmen kasvetli, iç sıkan bir ortam olmayacak.. Dingin, etnik müzikler çalabilir.. Bu çalan kimin şarkısı diye merak ettirecek cinsten. Ortada kocaman bi alan olacak.. Eski ve rahat koltuklar vs.. Hemen yanda duran ketıl ve kahveler, çaylar.. Aslında şarap da olabilir. Bunlar bedava olacak.. Öyle her boku parayla satmak istemem. İşte gelsin insanlar takılsınlar felan.. Üst katta da yine kitaplar olabilir.. Ya da orası evimiz de olabilir.. Gerçi hem ev hem iş aynı yerde olursa çok mu sıkıcı olur ki.. Bilemedim. Bir de Sevgiliye sormak lazım.

Her ne kadar şu an Finansal Ekonomi masterı yapsam da bankacı felan olmıcam. Ekonomiyi seviyorum ondan okuyorum.. Aslında bi sürü şeye ilgim var. Hepsini öğrenmeye çalışıcam geberene kadar. Ama hiçbirini tam bilemicem. Bu beni üzmüyor.. Sadece şaşıracak şeyler var hayatta ve keşfetmek lazım.

Yaşasın 9-6 'ya direnenler diyorum.

güzel şarkılarım var.

Bok mu var burda?

Gizliden gizliye mesaj vermek ister gibi. Veya çok sanatsal ben anlamadımm.

Sparkling

Biri fotoğrafları bi anın simgesi olarak görüp onları seven, diğeri poz vermekten hoşlanmayıp şaşkın bakışlar fırlatan tek kişinin hikayesi.

Sabahın 7buçuğunda uyanıp hızlıca duşumu aldım. Suyun dengesini kaybetmesine aldırmadan, bi sıcak bi soğuk olmasına rağmen çıldırmadım. Hemen hazırlanıp okula gittim, bursunu aldım. Evet bir şeyleri hallediyor olmanın hafifliği vardı. Düşünmeden yapıyordum hepsini. Robot gibi. Ama aklımda adının tüm harfleri yankılanıyordu. Eve gelip hızlıca tostumu yaptım, amaç tok olmak. Zevkli bir kahvaltı değil zira tek başıma yaptığım kahvaltılardan hiç keyif almam. Ondandır pek kahvaltı yapmam.
Bavulumu alıp koridora doğru yürüdüm. Hala ezberleyemediğim o uzun telefon numarasını tuşladım. Şimdi düşündüm ve kontrol ettim de ezberlemişim. Bak bu da hiç zorla olmadı.. Kazınmış aklıma. Uyan artık diye hafiften azarladım. Ben geliyorum hadi kaallkkk.. Akşam 8de havaalanında diye hatırlatarak kapattım.

Erken gitmişim havaalanına. Yerimde duramadığımdan mı telaştan mı bilemiyorum. Beklerken renginin ne olduğunu çözemediğim ojelerimi sürdüm havaalanında. Nar çiçeği rengiymiş. Öyle diyorlar..Tekirdağ rakısı, lokum, m&m ler çantayı doldurdu. Snickers sevdiğini biliyorum o yüzden çok emin bi şekilde alıyorum hemen. Formaliteler bittikten sonra koltuğumdayım.

Başlıyorum bizi düşünmeye. Zaman bitmiyor, 3buçuk saat. Bu sefer pasaport kontrolünden çabucak geçmeye çalışıyorum ki beklemesin geçen seferki gibi. Sonra mızmızlanıyor en son sen çıktın diye.

Charles De Gaulle Terminal 3. Çıkış kapısındayım ve yok. Bir an nerde acaba, neyse şurda beklerim gibi cümleler geçiyor aklımdan. Burda oturup aylarca O'nu bekleyebileceğim gibi orda da beklemeye başlamışken onu 1 dk bile geçmeden kapıdan giriyor. Sağına baktığında gözgöze geliyoruz. Gülümseyip koşarak yanına gidiyorum. Dudaklarımız. Belli ki ikimiz de susamışız, kuruyan dudaklarımızı ıslatıyoruz.

Metroya doğru yürürken sigaramı yakıyorum. Arada durup sarılıp öpüşüyoruz. Uzun bi metro yolculuğu.. Cevat'ı elinden bırakmıyor yürürken. Benim zaten çantam var, o taşırmış. Yerim.

Artık evdeyiz. Aç mısın diye soruyor, başlıyorum uçakta somon balık yedim diye anlatmaya. Evet, tenini özlemişim. Gözlerinin içine bakarak içimde olmanı. Şimdi gerçekten tüm odayı aşk kaplıyor, biz varız.
Gece 2ye yaklaşırken sızıp kalıyorum kollarında. O kadar çok şaşırıyorum ki normalde sabah 4-5ten önce uyuyamayan ben sol omzunun üstünde boynunu koklayarak kendimden geçiyorum.
Hafifçe gözlerimi araladığımda ise ilk yaptığım gülümseyip seni öpmek oluyor. Yanaklarından, boynundan, dudaklarından, minik ellerinden.
Tam yatakta uzanıp kahvaltı yapalım ne yesek diye düşünürken birdenbire sevişmeye başlıyoruz. Hiçbi sabah sevişmeden kalkmıyoruz yataktan. Neden biliyor musun? Tenin benim tenim gibi, en ufak bi yanılsama yok. Aşkı, sevgiyi sonuna kadar hissediyorum, hissettiriyorsun.

Derken bana çilekli, anaslı, yumurtalı, nutellalı kahvaltı hazırlıyor. Sakin sakin çayımızı yudumlayarak ekmeklerimizi koparıyoruz. Ama önce yumurtayı minik minik parçalara ayırmak var çünkü öyle yemesi daha kolay oluyor. di mi herşeyim?

Güneş vururken yatağımıza uzanıp mayılıyoruz. Bulutların gökyüzünde usulca kayışını izliyoruz. Biz olduk, çok güzeliz diyip gülerek sarılıyoruz, sıkıca. Arada hep minik öpüşmeler.. Sakın bırakmayalım birbirimizi, gitme tamam mı, hayatımız olsun, oldu bile.. yine öpüşmeler şimdi uzun uzun. En gerçek aşkı, en güzel orgazmı, en saf sevgiyi yaşıyoruz.

Pont des arts köprüsüne gidip oturuyoruz. Herkes şarabını içip resmen piknik yaparken bizim tek bir biramızın bile olmamasıyla dalga geçiyoruz. Hava soğuduğundan hırkasını veriyor bana. Bi ara köprünün üstünde nasıl dans edilir sorusuna cevap bulmaya çalışarak ellerimizi birleştiriyoruz tekrar gülüyoruz. Açız deli gibi ama keyfimizi ne aç olmak ne de üşümek bozmuyor.


Biliyorum bazen inanmıyor bana.. İnanmasa da çok safım yanındayken. Rahatım. İşte en gerçek Didem orda.
Kahvaltı masasını toplarken ben, Flunk - Morning Star açıyor.. Bi yandan bardakları mutfağa taşırken bi yandan mırıldanıyorum..

You're my morning star
it's just the way you are
when the orange sky
kiss the night goodbye

You're my morning star..
Düşünüyorum. Evet my morning star. Göz ucuyla O'na bakıyorum dreadleriyle oynayıp bilgisayara bakıyor öylece. Gülümsüyorum. Çünkü hep doğal hallerinde. Şarkıyı içimden O'na söylüyorum bulaşıkları yıkarken.
Alışverişe çıkıyoruz. Akşama köri soslu tavuk yapıcam. Deli gibi köri sosu arıyoruz. Hmm bulduk ama bişeye benzemiyor. Bi ara alışveriş sepetini ben taşıyorum, gülüyor. Sepet benden büyükmüş. Dişi Fırat oluyorum.

Hey corç versene borç olmas maykıl bende de yok diye dolanırken ben evin içinde 90lar gecesi yaşatıyor bana. Üstüme çıkıp arnavut kaldırımlı taş sokaktaaa diye bağırarak klip çeker gibi şebeklikler yaparak. İşte yine çok doğal..

Düşündüm. Hani seviyorum denilir ama tam olarak neyini sevdiğini bilemez insan. Herşeyini diyip çıkılır işin içinden. Ama çok somut. Neyini seviyorum. Bu kadar rahat ve kendisi oluşunu yanımda, kendisiyle ve benmle dalga geçip güldürmesini, şeffaflığını, tüm tepkilerini içine atmadan önce gelip bana söylemesini. Soyut kavramları somutlaştıran. Gülümsemesine bayılıyorum orası ayrı..

Evet bazen güvenmiyor bana. Çekip giderim sanıyor.. Ne büyük yanılgı! Herşeyimi anlattığımdan böyle oluyor. Aldattığımı da aldatıldığımı da. Bazen diyor ki çok yalan söylemişsin.. Evet söyledim. Hiçbirini inkar etmiyorum. Ama nedense hep perdenin önüne düşen gölge oyununa bakılıyor. Arkada onları oynatan insanların suratını göremiyoruz. Yalan söylememi meşrulaştırmaya çalışmıyorum.. Ya da aldatmalarımı ki hiç vicdan azabı çekmiyorum. Çünkü bunu yapmışsam vardır bir nedeni. Evet, haketmiştir belki de değil mi? Böyle de düşünebilmeli. Aldatmak, yalan söylemek saçma.. Biliyorum biliyorum. Zaten dedikodudan da toplumca nefret ediyoruz falan.
Beni üzen ne biliyor musun? Sana kimseye anlatmadığım şeyleri anlattım.. Kimse. ki hepsini de içimden gelerek anlattım. Aslında çok güzel bir şey, geçmişime dair bir şeyleri ben anlatırken seninde usulca dinleyebilip arada beni anlayabilmek adına soru sorman. Hep bu kadar açık olabilmek istemiştim.. Ama genelde duymak istemezler.. Şimdi gelip bana soruyorsun ben neden farklıyım diye. Daha ne olsun ki.. Olduğum gibi seviyorsun beni. Zaaflarımı da biliyorsun, güçlü kadın olma triplerimi de, 5 yaşındaki gibi gülümsediğim bıcır bıcır konuştuğum hallerimi de. Hepsini gördün. Ben ordaydım, kollarında. Hissetmedin mi saf olduğumu.

Bilmiyorum.. Gözlerim doluyor. İstanbulda olmaktan nefret edip, penceremden dışarı bakamıyorum. Evde dolanıp hayalini kurmak iyi geliyor şu aralar. Tekrar gözlerinin içine bakabilene kadar gülümsemeni gözümün önünde canlandırmak; gülümseten.

Biliyorum.. Bizi istiyorum dibine kadar.

Bonobo

O kadar çok özlüyorum ki seni, hiçbir şeyle kıyaslanamaz. İçimden taşıyor aşk, özlem, tutku, dokunmak..

Her anımda varsın. Seni düşünmek de güzel.. Öylece dalıp gidiyorum bir şeyler yaparken, kendime geldiğimde bakıyorum ki bizimle ilgili hayaller yine sarmış heryerimi. Yanında olduğum o 4 günü durup durup hafızama kazıyorum. Ben pencereden dışarı bakarak sigara içerken sen yatakta uzanıyorsun. Ben seni düşünüyorum, sen beni.. İçimden diyorum ''İyiki çıkmış karşıma.''

Hiç doyamıyorum sana dokunmaya. Devamlı tenin tenimde olsun, dudaklarının tadı, teninin kokusu hepsi benm olsun. Hangi günü yaşıyoruz bilmeyelim. Her şey akıp giderken kendi düzeninde, biz duralım birbirimize akarak..

Artık geçmiş gelecek sensin, biziz. Hiç yaşamadığım bir şeyi yaşadığımdan biraz şaşkınım. Hani insan kimseye diyemez sanıyordum '' tamam, budur. '' diye.. Emin olamazsın, hep ufak bi tereddüt payı vardır.. Şimdi yok! Artık yok! Bizden eminim.

Bazen 60 sene sonranın hayalini kuruyoruz ya seninle.. Hiç korkmuyorum. Normalde korkutur beni böyle şeyler.. Kasvetli gelir. Beni tonton teyze yapıp kendini bastonu bile olmayan filinta amca olarak hayal ederken uçsuz bucaksız gülümsüyorum.

Kaç sene oldu bu kadar gözlerim parlayarak gülmeyeli. Kendim de farkediyorum.

Tek istediğim Mayıs da bitsin, sevgilim gelsin.. Koalalar gibi sarılarak birbirimize heryeri dolaşalım.

Ne güzel oldu böyle.. Anlamlandı her şey.
2 gün sonra kollarındayken hiç konuşmadan, gözlerine bakıp nefes alıp verişini hissederek sana ne kadar çok aşık olduğumu anlatıcam..
İyiki varsın herşeyim.