Moan

İple oynanan bir oyun vardı. Karşında birisi durur ellerinde ipler dolanmış. Hadi şimdi çözerek bu ipleri kendi ellerine geçir der gibi durur.
Sonra işte belli noktalardan geçirerek ellerini, kendi ellerine alırsın ipi..

Ben bu oyunu hiç beceremedim. Hep öyle bakakaldım. Ama hep çok özendim.. Zaten bu tür olaylarda beceriksizim. Beceriksizlikten öte '' Öfh ne gerek var ya..'' havasındayım sanırım.

Dolambaçlı ipler, yollar. Gerenk yok.

- Napıyosunnnnn
- Hiiççç.. Kahve felan yaptım
- Kahve yapmak bir iş değildir. Yaparsın biter.. Napıyosunnn

Dank! O zaman ben gün boyu hiçbir iş yapmıyorum. İyi mi değil mi bilemedim..

Çevremde korkunç insanlar var. Kurumsal bir yerlerde içleri de kurumsallaşmış olarak, farkındalıklarını yitirerek çalışıyorlar. Düşünmüyorlar. Sadece '' Abi çok sıkıldım yaaee'' gibisinden söylemlerde bulunuyorlar.
Onlar gibi olmak istemiyorum.

Bir hayalim var.. Nasıl olacak bilmiyorum ama var. Amsterdam ya da başka bir yer hiç farketmez. Nereyi istersek, heryer olabilir, hiçbi yer olabilir. Aslında hiçbi yer olsun. Tam ''biz''lik. Gecemizi gündüzümüzü bilmeden nefes alalım tek bedende. Arada sırada orospu diye çağıracağımız bir kedimiz var. Gerçi sanırım O köpekleri daha çok seviyor. Ama ben korkuyorum.. Alışırım. Ne köpeklere, öküzlere, ruhsuzlara alıştım sonuçta.

Biranın sonunu içemiyorum. Daha bir acı geliyor. Acıyı sevmiyorum, kendime acı çektirmeye hiç hevesli değilim. Böyle beslenen insanlar var, acı çekerek.. Acı çekmeden hiçbir şeyin farkına varamayan ve dipte karanlıkta yaşamaktan içten içe hoşlanan.
Ergenken ben de öyleydim. Geçer..

Şöyle söylemişti bana; '' Bitti dediğin anda başlar her şey.''
Hakkaten öyle oldu. Hiç ummadığım, beklemediğim bi anda. İyiki oldu.

Şimdi Trentemoller - Moan dinlemenin ve O'nu düşünmenin tam zamanı. Gülümseyerek.. Ama biraz hüzün katmaya da başladı ruhum içime. Damla damla.

Yıllardır tanıyorum onu. Bedenimin içinden kayıp gidiyor. En kuytu köşelerimi keşfetmeyi biliyor. Tutkulu da. Bir de saf.. Aslında çok az bulunan bir ikili. Hem tutkulu hem saf.

Birini bu kadar çok istemek çıldırtabilir insanı. Ve insanlar asıl çıldırırken tam da kendileri olurlar.

Vasi

Sabah, özlenen güneş havası.
Bir de O'nun hep aynı samimiyet ve içtenlikle bakan gözleri.

Hayatımda tanıdığım en saf insan. Çok çok değerli.
Bilmiyorum bazen olur mu başkalarına da ama biraz psikopatça.. Mesela babamın öldüğünü rüyamda görüp ağlayarak uyandığım çok olmuştur (Not anymore!)
Hatta abartıp rüyamı kontrol edip '' Herkes siyah giyecek ama ben beyaz giymeliyim.'' diye düşündüğüm.

Bazen düşünüyorum işte.. Marmara Üniversitesinin taşlı yollarındayız, simitçinin önünde. Yerde gri conversli esmer bir beden yatıyor. Bakıyorum ki O! Ağlayarak koşuyorum yanına.. Hastanedeyiz şimdi. Diyorlar ki, organ nakli lazım. Alın verin hemen benimkini. Geberirim hiç sorun değil. Biraz kroca da geliyor şimdi kulağa. Ama hakkaten öyle.. Alın verin.

Yıllar geçti. Çok şey paylaşıp yaşadık.. Eski defter aralarından notlarımız çıkıyor..
- Acıktım.
- Ben de..
- Ama benim param yok..
- Nihahaha benim vaarrr.. Şimdi çikolatalı tost yicem üstüne de sigaramı yakıcam
- Ben de gidim de x'ten tekel 2000 alim bari ehehehe

Böyle saçma geyiklerimiz. Sonra çok üzülüp de sana yazmış olduğum '' Günde 3 öğün aldığım haplar gibisin.'' temalı yazılarım.

Şimdi itiraf etmekte zorlansak da.. Aşk bitti. Artık birbirimize aşık değiliz.. Ama sonsuz seviyoruz, güveniyoruz. Asla yarı yolda bırakmayacağımızı biliyoruz.

Bir keresinde eski bir sevgili kişisi telefonda bana bağırmıştı.. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Oturup 2 saat falan ağladıktan sonra, ''O'' bana hiç bağırmamıştı diye ağlamaya başladım bir de üstüne. Hemen msj attığımda anlayıp aradı vs.. Konuştuk, güldürdü beni yine.

Yani en zor anımda hep var. Hiç arkama bakmadan sırtımı yaslayabileceğim biri.

4-5 ay boyunca konuşmasak da sesimizi duyduğumuzda tutuk kalmıyoruz. Kalamayız ki.. Birbirimize karşı en ufak kötü bir şey yapmayacağımızı biliyoruz.
Bencil değiliz!


Hepsi bir yana.. Konuşmalarımızın ilk dakikası Naber gibi bilindik cümlelerle başlasa da kendi içimizde doaçlama bi tiyatro oynuyoruz hiç zorlanmadan. Naberden sonrasında hep kahkahalar var..

Kocaman turuncumsu, kahverengimsi bir köpek.. Tam arkasını dönmüş oturup, sigara yakmaya hazırlanırken benden duyulan Vasi!

En son geyiğimizin anısına.. Nice gülüşlere..

Ananas

Dilim dilim doğranmış ve bir sabah kahvaltısı olarak önüme sunulmuş koyu sarı, tatlı, en sevdiğim meyve.. Hepsini ben yiyeceğim, diyorum. Çünkü her gidilen yerde en güzel yere o oturuyor. Beni düşünmüyor, hep kendi var. Manzaraya bir kez ben baksam ne kadar mutlu olacağımı bilmiyor. Bunun hepsini ben yiyeceğim. Sen yeme.. İçimdeki öfkeyi böyle çıkartıyorum.

Sabahın 4ü. Böyle bir şiir ve şarkı da var.. Ne çok şeye konu olmuş uykusuzluk çekilen zamanlar.. Uyku yok. Zaman bol. Hakan Günday diyor ki ; '' Ve ekonomi, bilim haline gelmeden önce de var olan bir kurala göre bolluk değersizliği getirir.'' Şimdi her anım değersiz. Neyseki içimdeki neşe gitmiyor.. Kendi kendimle eğleniyorum. Aynaya bakıp konuşuyorum, gülüyorum. Pencereden sarkıp sigara içerken sanki yanımda varmış gibi biri yine konuşuyorum.. Yatağıma uzanıyorum şöyle hemen sağ yana dönüp kıvrılıyorum, bacaklarımı kasıklarıma doğru çekerek. Hayaller beliriyor, yine gülümsüyorum.. Öyle bir tebessüm değil, hafif sessiz kahkahalar..


Duruyorum.
''Deliriyor muyum lan?'' diyorum.
''Delir lan!'' diyorum.

Ne tutacağım kendimi arkadaşım!? Ne kalkanı.. Ne savunması, neyin savunması? Sonunda acıtacak olan yine acıtıyor. Saçma yani.. '' Sen kendine önlemler aldın, ben kendime yasaklar koydum.'' Güzel söz.. Lakin her şey zaten o önlemler ve yasaklardan kaynaklanıyor, bu boktanlık. Halbuki sal kendini, şöyle bir uzan..

Düşün ki, mavinin yeşile çaldığı bir denizdesin. Bakmadan çevrene, ben nerdeyim diye düşünmeden, akıntı beni nereye götürür diye şöyle bir gözlerinle süzüp beyninde hesaplama yapmadan. Uzan Çilek'im sırtüstü. O hiç sevmediğin tenini yakan Güneş var ya orda.. Aldırma ona da. Kulaklarında dalgaların oynayışı. At kollarını geriye bebek.. Tam şimdi, akıp gidiyorsun.

Ses. İnsanı bu kadar mı mutlu eder. Eder.

Black

Taksim Mephisto'da oturmuş konuşuyorduk. Bi sade kahve daha diyordum arada.. Şekersiz.
Sonra dikkatimi çeken bir şarkı. Nickelback dedik.. Aerosmith dedi. Gitti sordu.. Oha! Pearl Jam. Black..

Şimdi geldim evime.. Elektrikli battaniyemi yaktım, yatağımın içine girip dinlemeye başladım.. Huzur verirken acı da çektiriyor. Yani tamamen huzurlu olduğumuzda bir şeyler batıyor ya hani hemen sorun çıkartacak şeyler arıyoruz. Hep biraz dram. Biraz gerilim.
Şarkı içimden akıp gidiyor.. Yok tamamen huzur bu.

Yerde ufak kıl yumakları. Ben yürümeye başlayınca büyüyerek, birbirlerine eklenerek ayaklarıma dolanmaya başlıyorlar. Kocaman bir balon gibi sarıldım. İçinde ilerlemeye çalışıyorum.. Sonra metale dönüşüp içinde hareketimi zorlaştırıyor. Ben devam ettikçe kolumdan saplanıp kürek kemiğimden çıkıyor. Ayak bileğimden girip dizlerimden. Hayır çok kan akmıyor.. Sanki sivrisinekler çoktan üstüme konup konup tüketmişler kanımı. Zaten beyaz olan tenim morarıyor.
Ama kırmızıyı seviyorum. Kanımın tadını da biliyorum.. Küçükken dizlerimdeki yara kabuklarını kaldırıp kanımı akıtırdım. Sonrada parmağımı değdirip yalardım. Hafif acı gibi.. Burkuyor ağzı biraz.

Artık dizlerim yara bere içinde kalmıyor.. En fazla yeşile çalan morluklar.. Kanımın tadına bakmayalı epey oldu.

Takıl-ma

Kocamannn boşluk. Duygu yoksunu muyum? muyuz.

Ufak şeylere takıla takıla ne hale getiriyoruz üzerine oturduğumuz bulutları. Batıyor, kalkıyoruz. Başka diyarları hep çekici bulma triplerine giriyoruz. Otur oturduğun yerde işte.. Amma ve lakin doyumsuz varlıklarız. O bulutun da tadına bakim, acaba burdan mı manzara daha güzel ordan mı tereddütleri. Otur diyorum otur.. Ne farkeder ki o, bu, şu.. En sonunda oranın da içine sıçıp sikip atacağız.

Demem o ki.. Çok büyütmemek gerek hayatı. Aksın gitsin, bırak.