Ntv beni işe alsın.
Sevsin sarmalasın
Öğretsin büyütsün.
Tamam işe almak dediysek staj da olur uu bebeğim.
Yeterki havasını solutsun
Kamerasını göstersin
Birinin asistanı da olurum a azizim
Bana işi öğretsin
Kahvesini de getiririm.
Sonra desinler bana
Finansal ekonomi masterı yapmadın mı sen a kazma
Piyasadan ver havadis çocuklara
Kamera açık haydi baksana.
Gülay Afşar'ın Cv sini bir bulsam izinden gitmeye çalışacağım da o mertebeye bile gelemedim.
Azcık araştırınca bulunuyormuş.. Gülay Afşar üniversitesi mezunu yazınca google a döküldü.
Amaaa...
YatIrImcIlarla hafta içi her gün 12.00-14.00 arasında CNBC-e ekranlarında buluşan Gülay Afşar, Boğaziçi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bölümü’nü bitirdi. 10 yıl süreyle finans piyasalarında aktif görev yapan Afşar’ın televizyon kariyeri 1997 yılında Kanal E’de başladı. Afşar, 1999 yılında CNN Türk’e transfer oldu. 2001 yılından bu yana CNBC-e’de ve aynı zamanda kanalın program koordinatörü...
Öhömm.. Baya bi kişinin Cv sini inceledim. Hele biri var.. Amerikada iletişim ve ekonomi mezunu, koçta mba yapmış.( Koçta mba 35.000 yetelee.. 3500 değil.bilginize.) Şimdi ben bunları görünce yerin dibine girdim.
Ben, Marmara ekonomi mezunu.. Galatasaray Üniversitesi Finansal Ekonomi yüksek lisansı yapmakta ve işsiz gezmeye devam etmekteyim. Bu da benim cv im. Melaba ben gerizekalı.
Tüm özgüvenimi aldılar.. Yahu zaten derdim para kazanmak değil.. Biraz paramız olsa sevgilimle bi sahil kıyısına yerleşir, evi hostel yapar, farklı insanlarla tanışıp, yelkenle denizde açılır, mutlu mesut yaşarız. Bizbize yeteriz.
Ama çalışmak zorundaysak da sevdiğimiz işte çalışalım değil mi.. Yok hayır. Ne istediğimiz bölümü okuyabiliyoruz ne de istediğimiz iş ....
What can i do, what can i say.
Didem in wonderland.. Hakkaten öyle. Ben uyuyayım.
22 Ağustos 2009 Cumartesi
16 Ağustos 2009 Pazar
panjur
Yağmur dolu küçük su kasecikleri.
Yemyeşil, toprak kokulu tarla.
Derme çatma bir köy evinin arkasında oturuyorum, ayaklarım yere değmez iken.
Su istiyorum.
Metal tasın içinde geliyor. Tiksiniyorum. Sudan tiksiniyorum.
Halbuki sabun kokuyor, benden temiz.
Elleri, yanakları kapkara bir kız gülümsüyor, tası uzatırken. Ayıp olmasın diye birkaç yudum alıyorum.
Sonra hiç konuşmuyorum.
Annemle mısır dolu tarlada geziyoruz. Domates seçiyor, mısır koçanlarını ayırıyor. O zamanlar uzaydayım gibi hissediyorum. Bilmediğim bir düzlem. Boyumu aşan otlar arasında uzağımı göremediğimden sonsuzlukta sanıyorum kendimi.
Bir tarlada kayboluyorum. Öte yandan içtiğim su aklıma geldikçe tükürüyorum, dudaklarımı elimle siliyorum. Hijyen kokusunu deterjan olarak belirlemiş aklım, yetmiyor sabun kokusuna henüz.
Ufaklıktan öğretiliyor mu yoksa insan kendi kendine mi algılıyor bu aşağılama, hor görme duygusunu. Sanki öğretiliyor. Ona dokunma, onlarla konuşma.. gibi cümleler duydum hep Mersin'de arka sokağımızda yaşayan çingeneler hakkında.
Kimin tabağı çanağı kaybolsa onlardan bilinirdi.
Yıldız diye bir kız vardı. Kocaman yemyeşil gözlü. Onun da teni kapkara. Uzun kirpikli. Çingenin kızıydı, benim ise oyun arkadaşımdı. Bazen bilmediğim, anlamadığım bir dilde annesiyle konuşurlardı. Banane ki.. Sek sek oynamak için beklerdim konuşmalarını bitirmelerini.
Eve gittiğimde anlamadığım o dili babamın da konuştuğunu duydum. Yıldız sek sek oynarken yek,du,sê, çar ... diye sayardı. Babam da.
Peki niye onunla oynamam kötüydü ki.. Neydi bu hor görme? Bizde mi istenmeyendik. Ama mahallenin en güzel, denize en yakın apartmanında, herkesin ortasında oturuyorduk. Gizlenmiyorduk, saklanmıyorduk. Ama kimseyle de öyle konuşmuyordu babam.
Aradan yıllar geçti.. Babam o dili unuttu galiba. Kürtçeyi. Bazen halamlarla bir araya geldiklerinde konuşurlardı. Yıldız da unutmuştur. Ben ise hiç bilmeyerek apolitik bir fanusta yetiştim.
Aman, sakın, karışma, yaklaşma.. Korumacılığın altında yatan hor görme ile büyüdüm sanırım.
Şimdi içebilirim o tastan sabun kokulu suyu. Ancak o çocuk akılla hor görülebilir. Dayatılır.
Bilinçsizlik ne kötü!
Bir de..
Korkuyorum. Aldatılmaktan. Gördüm çünkü bu cümleler benden önce söylenmiş. Uzun uzun anlatılmış.
Sen benim son aşkım olarak kalacaksın. ile biten uzun satırlar görüyorum. Nefessiz kalıp sıkılıyorum. Rüyalar görüyorum. Diğer yandan gözlerini görüyorum. Sakinleşiyorum.
Sağ yanıma yatıp düşünüyorum. Mutlak gerçeklik denilen mor ve kırmızı renkli sahtelikte yüzerken insan sarhoş oluyor. O yüzden sonradan '' Sarhoştum, hatırlamıyorum!'' diyebiliriz. Evet diyebiliriz. Önemli olan şimdinin gerçek olduğunu bilmek, inanmak. Gözleri anlatıyor gerçeği ama o eski sözler de çok acıtıyor.
Yemyeşil, toprak kokulu tarla.
Derme çatma bir köy evinin arkasında oturuyorum, ayaklarım yere değmez iken.
Su istiyorum.
Metal tasın içinde geliyor. Tiksiniyorum. Sudan tiksiniyorum.
Halbuki sabun kokuyor, benden temiz.
Elleri, yanakları kapkara bir kız gülümsüyor, tası uzatırken. Ayıp olmasın diye birkaç yudum alıyorum.
Sonra hiç konuşmuyorum.
Annemle mısır dolu tarlada geziyoruz. Domates seçiyor, mısır koçanlarını ayırıyor. O zamanlar uzaydayım gibi hissediyorum. Bilmediğim bir düzlem. Boyumu aşan otlar arasında uzağımı göremediğimden sonsuzlukta sanıyorum kendimi.
Bir tarlada kayboluyorum. Öte yandan içtiğim su aklıma geldikçe tükürüyorum, dudaklarımı elimle siliyorum. Hijyen kokusunu deterjan olarak belirlemiş aklım, yetmiyor sabun kokusuna henüz.
Ufaklıktan öğretiliyor mu yoksa insan kendi kendine mi algılıyor bu aşağılama, hor görme duygusunu. Sanki öğretiliyor. Ona dokunma, onlarla konuşma.. gibi cümleler duydum hep Mersin'de arka sokağımızda yaşayan çingeneler hakkında.
Kimin tabağı çanağı kaybolsa onlardan bilinirdi.
Yıldız diye bir kız vardı. Kocaman yemyeşil gözlü. Onun da teni kapkara. Uzun kirpikli. Çingenin kızıydı, benim ise oyun arkadaşımdı. Bazen bilmediğim, anlamadığım bir dilde annesiyle konuşurlardı. Banane ki.. Sek sek oynamak için beklerdim konuşmalarını bitirmelerini.
Eve gittiğimde anlamadığım o dili babamın da konuştuğunu duydum. Yıldız sek sek oynarken yek,du,sê, çar ... diye sayardı. Babam da.
Peki niye onunla oynamam kötüydü ki.. Neydi bu hor görme? Bizde mi istenmeyendik. Ama mahallenin en güzel, denize en yakın apartmanında, herkesin ortasında oturuyorduk. Gizlenmiyorduk, saklanmıyorduk. Ama kimseyle de öyle konuşmuyordu babam.
Aradan yıllar geçti.. Babam o dili unuttu galiba. Kürtçeyi. Bazen halamlarla bir araya geldiklerinde konuşurlardı. Yıldız da unutmuştur. Ben ise hiç bilmeyerek apolitik bir fanusta yetiştim.
Aman, sakın, karışma, yaklaşma.. Korumacılığın altında yatan hor görme ile büyüdüm sanırım.
Şimdi içebilirim o tastan sabun kokulu suyu. Ancak o çocuk akılla hor görülebilir. Dayatılır.
Bilinçsizlik ne kötü!
Bir de..
Korkuyorum. Aldatılmaktan. Gördüm çünkü bu cümleler benden önce söylenmiş. Uzun uzun anlatılmış.
Sen benim son aşkım olarak kalacaksın. ile biten uzun satırlar görüyorum. Nefessiz kalıp sıkılıyorum. Rüyalar görüyorum. Diğer yandan gözlerini görüyorum. Sakinleşiyorum.
Sağ yanıma yatıp düşünüyorum. Mutlak gerçeklik denilen mor ve kırmızı renkli sahtelikte yüzerken insan sarhoş oluyor. O yüzden sonradan '' Sarhoştum, hatırlamıyorum!'' diyebiliriz. Evet diyebiliriz. Önemli olan şimdinin gerçek olduğunu bilmek, inanmak. Gözleri anlatıyor gerçeği ama o eski sözler de çok acıtıyor.
30 Temmuz 2009 Perşembe
Boş zaman aktivitesi
www.questfortherest.com ( bağlantı ekleyince sapıtıyor açılmıyor.. Copy-paste maalesef.)
hoş müzik.. biraz da sıkıntı giderici.
hoş müzik.. biraz da sıkıntı giderici.
26 Temmuz 2009 Pazar
Tim Burton - Alice in Wonderland Promo
Tim Burton'ın yönetmenliğini yaptığı Big Fish'i izlediğimde hayalgücüne hayran kalmıştım.
Şimdi sırada Alice in Wonderland var.. Film Mart 2010 da vizyona girecek. Evet biraz sabretmek gerekiyor ama 3D ile çok keyifli olacak gibi.. :)
Şimdi sırada Alice in Wonderland var.. Film Mart 2010 da vizyona girecek. Evet biraz sabretmek gerekiyor ama 3D ile çok keyifli olacak gibi.. :)
23 Temmuz 2009 Perşembe
Traveller 2 / Bled Lake & Lujbljana
Kaldığımız yerden devam..
Bled gölündeki 2. günümüzde sabah erkenden uyanıp kahvaltıya iniyoruz. Yumurtalı, kızarmış ekmekli kahvaltımızı yapıyoruz. Damien bize ne yapmak istediğimizi soruyor. Tabiki Bled gölüne gitmek istiyoruz.. Biraz gezip, gölde yüzmek istiyoruz.
Bled gölü buzul çağında oluşmuş ve tam ortasında bir ada var. Slovenya'da böyle bir manzarayla karşılaşacağım aklıma gelmezdi. Çok temiz ve heryer yemyeşil. Önce göl kenarında dolaşıyoruz ama yüzen kimse göremedikçe deli oluyoruz. Su çok güzel, berrak. Yüzen balıkları ve gölün dibini görmek mümkün.
Havası çok acaip.. 1 saat güneş varsa 2 saat yağmur yağıyor. İnsanlar da alışmış artık, umurlarında değil.
Burda doğa sporları çok gelişmiş. Rafting, Canoeing, Yamaç paraşütü vs. ne ararsan var. Eh pek tabiki biras pahalı. Gerçi 1 gün boyunca tüm aktiviteleri yapmak için 85 euro istemişlerdi. Rafting için ise ayrıca 35 euro alıyorlar. Raftingin ne boku var bilemedim tabi.. Zaten hiç böyle atraksiyonlara girmedik. Biraz huzur, sessizlik, insanlardan uzakta kafamızı dinlemek istediğimizden.
Biraz gezindikten sonra Kaleye gittik. Bled Castle. Giriş çok pahalı. Kişi başı 7euro. Yani 15 yetele. Turist geliyor sömürelim kafası aynen.
Ama şunu söyleyim adamlar güzel müze yapmışlar kalenin içine. Küçük bir müze ama ne bulursa koymuşlar. Bir de küçük plazmalar yerleştirip Slovenya'yı ve Bled'i anlatmışlar. Slovenya'nın demiryolu çok gelişmiş ki bunu da müzede anlatmışlar. Eskiden Türkiye, Fransa ve İtalya'ya demir satıyorlarmış. Biz ise tren yoluyla ancak Belgrad'a kadar gidebiliyoruz. Yapsana Amsterdam'a kadar tren yolu, yazık değil mi bize? Trende görüyorsun Prag: 25 euro yazıyor. Orda yaşasam heryeri gezerdim. Avrupada çocuklar ilkokul, ortaokuldan itibaren gezmeye başlıyorlar hem de okul gezisi çerçevesinde. Neyse işte..
Kale diyorduk. Kalenin içinde pahalı bir cafe, restaurant, müze ve eski yıllardan kalma matbaa gibi bir şey var.
Bled kalesini de gezdikten sonra bu sefer ağaçların arasından göle iniyoruz. Sanırım bu yol eskiden yiyecek taşımak için ve haberleşmeyi sağlamak için gizli bir yol olarak kullanılıyormuş. Kaleye de ulaşmak çok zor en tepeye inşa etmişler ve kalenin üst katı gözcüler için ayrılmış ufak ufak odacıklardan oluşuyor.
Göl kıyısına geldikten sonra yüzece bir yer arıyoruz.. Güneşlenmek ve göle girmek için ayrılmış özel alanlar var. Tabiki de paralı. Bir kişi 6 euro.. Ve kimsecikler yok. Biraz daha yürüyoruz ve sevgili kuytu bir köşe buluyor. Ağaçları aşıp biraz aşağıya inince toprağa basarak soyunuyoruz. Soğuk. Ve tabiki de gölde yüzmek çok daha zor. Biraz yüzdükten sonra üstümüze bir şeyler geçirip yakınlardaki cafeye gidip biramızı yudumladık. Tam o anda tekrar yağmur bastırdı. Hafif yorgunluk, bira, yağmur..
Akşama doğru Damien bizi almaya geldiğinde yolda Slovenya'nın Yugoslavya'dan ayrılışını ve Avrupa Birliğinin onları nasıl etkilediğini sorduk. Damien'in anlattığına göre - ki kendisi 50-60lı yaşlarda hacı amca tiplemesinde biri - Slovenya'nın durumu zaten hep iyiymiş ekonomik açıdan. Savaş orda sadece 10 gün sürmüş, çok etkilenmemişler.. Bosna-Hersek'in tam aksine.
Avrupa Birliğinin ise ekonomik açıdan çok iyi olmadığını, herşeyin biraz daha pahalı hale geldiğini söyledi. Her şeye rağmen onlara göre hava hoş gibi..
Marisa akşam yemekte schnitzel yapmıştı yanında elma dilim patatesler. Odamıza çıkıp balkonumuzda bira keyfimizi yaparken dağların üstünden şehre sis çöküşünü izledik.
3. günümüzde ise köyde vakit geçirmeyi tercih ettik. Herkes bisiklet sürüyor. Ayrıca yolda birdenbire ata binen insanlar görmek mümkün. Benim tüm çocukluğum Mersin'de geçti. Kocaman deniz kıyısında olan bir mahallemiz vardı. Nerdeyse 6 yaşından beri bisikletle fırfır dolaşırdım. Lakin Bled'de bu mümkün olmadı. Unutmuşum.. Nasıl olur ki.. ''Bisiklet sürmek gibi'' deyimini boşa çıkardım. Sevgilimin büyük çaba ve yardımlarıyla az gittim uz gidemedim.
4. gün ise trenle Lujbljana'ya gittik. 1 saat sürüyor. Güzel bir şehir.. Nehir kıyısında cafe, barları ve incik boncuk satan tezgahtarları. Düzenli de bir şehir kaybolmanız mümkün değil. Şehrin tam ortasında Lujbljana Üniversitesi var. Bizim bildiğimiz Börek burda Burek diye satılıyor. Biraz şehri gezdikten sonra meydandaki bir kafeye oturup dondurma yiyoruz. O sırada aniden balkan havaları çalan bir grup meydanın ortasında şarkılarını çalmaya başlıyor.
Biz Taksim meydanından bu görüntüye alışık olduğumuz için çok şaşırmıyoruz. Ama şimdi Balkan ruhunu hissedebiliyoruz biraz daha.
Ve tabiki yine birden bastıran yağmur..
Lujbljana'dan birkaç fotoğraf..
Kafelerin olduğu yer..
Yan tarafta hemen pazar vardı. Meyve ve sebzelerin satıldığı. 2 euroya frambuaz alıp yolda bolca rastlayabileceğiniz çeşmelerin birinde yıkayıp güselce yedik.
Çeşmeler çok güzel. İstanbul'da da var ama hiçbiri çalışmıyor, hiçbirinden su akmıyor..
Şehir meydanı..
Lujbljana Üniversitesi..
Bled gölündeki 2. günümüzde sabah erkenden uyanıp kahvaltıya iniyoruz. Yumurtalı, kızarmış ekmekli kahvaltımızı yapıyoruz. Damien bize ne yapmak istediğimizi soruyor. Tabiki Bled gölüne gitmek istiyoruz.. Biraz gezip, gölde yüzmek istiyoruz.
Bled gölü buzul çağında oluşmuş ve tam ortasında bir ada var. Slovenya'da böyle bir manzarayla karşılaşacağım aklıma gelmezdi. Çok temiz ve heryer yemyeşil. Önce göl kenarında dolaşıyoruz ama yüzen kimse göremedikçe deli oluyoruz. Su çok güzel, berrak. Yüzen balıkları ve gölün dibini görmek mümkün.
Havası çok acaip.. 1 saat güneş varsa 2 saat yağmur yağıyor. İnsanlar da alışmış artık, umurlarında değil.
Burda doğa sporları çok gelişmiş. Rafting, Canoeing, Yamaç paraşütü vs. ne ararsan var. Eh pek tabiki biras pahalı. Gerçi 1 gün boyunca tüm aktiviteleri yapmak için 85 euro istemişlerdi. Rafting için ise ayrıca 35 euro alıyorlar. Raftingin ne boku var bilemedim tabi.. Zaten hiç böyle atraksiyonlara girmedik. Biraz huzur, sessizlik, insanlardan uzakta kafamızı dinlemek istediğimizden.
Biraz gezindikten sonra Kaleye gittik. Bled Castle. Giriş çok pahalı. Kişi başı 7euro. Yani 15 yetele. Turist geliyor sömürelim kafası aynen.
Ama şunu söyleyim adamlar güzel müze yapmışlar kalenin içine. Küçük bir müze ama ne bulursa koymuşlar. Bir de küçük plazmalar yerleştirip Slovenya'yı ve Bled'i anlatmışlar. Slovenya'nın demiryolu çok gelişmiş ki bunu da müzede anlatmışlar. Eskiden Türkiye, Fransa ve İtalya'ya demir satıyorlarmış. Biz ise tren yoluyla ancak Belgrad'a kadar gidebiliyoruz. Yapsana Amsterdam'a kadar tren yolu, yazık değil mi bize? Trende görüyorsun Prag: 25 euro yazıyor. Orda yaşasam heryeri gezerdim. Avrupada çocuklar ilkokul, ortaokuldan itibaren gezmeye başlıyorlar hem de okul gezisi çerçevesinde. Neyse işte..
Kale diyorduk. Kalenin içinde pahalı bir cafe, restaurant, müze ve eski yıllardan kalma matbaa gibi bir şey var.
Bled kalesini de gezdikten sonra bu sefer ağaçların arasından göle iniyoruz. Sanırım bu yol eskiden yiyecek taşımak için ve haberleşmeyi sağlamak için gizli bir yol olarak kullanılıyormuş. Kaleye de ulaşmak çok zor en tepeye inşa etmişler ve kalenin üst katı gözcüler için ayrılmış ufak ufak odacıklardan oluşuyor.
Göl kıyısına geldikten sonra yüzece bir yer arıyoruz.. Güneşlenmek ve göle girmek için ayrılmış özel alanlar var. Tabiki de paralı. Bir kişi 6 euro.. Ve kimsecikler yok. Biraz daha yürüyoruz ve sevgili kuytu bir köşe buluyor. Ağaçları aşıp biraz aşağıya inince toprağa basarak soyunuyoruz. Soğuk. Ve tabiki de gölde yüzmek çok daha zor. Biraz yüzdükten sonra üstümüze bir şeyler geçirip yakınlardaki cafeye gidip biramızı yudumladık. Tam o anda tekrar yağmur bastırdı. Hafif yorgunluk, bira, yağmur..
Akşama doğru Damien bizi almaya geldiğinde yolda Slovenya'nın Yugoslavya'dan ayrılışını ve Avrupa Birliğinin onları nasıl etkilediğini sorduk. Damien'in anlattığına göre - ki kendisi 50-60lı yaşlarda hacı amca tiplemesinde biri - Slovenya'nın durumu zaten hep iyiymiş ekonomik açıdan. Savaş orda sadece 10 gün sürmüş, çok etkilenmemişler.. Bosna-Hersek'in tam aksine.
Avrupa Birliğinin ise ekonomik açıdan çok iyi olmadığını, herşeyin biraz daha pahalı hale geldiğini söyledi. Her şeye rağmen onlara göre hava hoş gibi..
Marisa akşam yemekte schnitzel yapmıştı yanında elma dilim patatesler. Odamıza çıkıp balkonumuzda bira keyfimizi yaparken dağların üstünden şehre sis çöküşünü izledik.
3. günümüzde ise köyde vakit geçirmeyi tercih ettik. Herkes bisiklet sürüyor. Ayrıca yolda birdenbire ata binen insanlar görmek mümkün. Benim tüm çocukluğum Mersin'de geçti. Kocaman deniz kıyısında olan bir mahallemiz vardı. Nerdeyse 6 yaşından beri bisikletle fırfır dolaşırdım. Lakin Bled'de bu mümkün olmadı. Unutmuşum.. Nasıl olur ki.. ''Bisiklet sürmek gibi'' deyimini boşa çıkardım. Sevgilimin büyük çaba ve yardımlarıyla az gittim uz gidemedim.
4. gün ise trenle Lujbljana'ya gittik. 1 saat sürüyor. Güzel bir şehir.. Nehir kıyısında cafe, barları ve incik boncuk satan tezgahtarları. Düzenli de bir şehir kaybolmanız mümkün değil. Şehrin tam ortasında Lujbljana Üniversitesi var. Bizim bildiğimiz Börek burda Burek diye satılıyor. Biraz şehri gezdikten sonra meydandaki bir kafeye oturup dondurma yiyoruz. O sırada aniden balkan havaları çalan bir grup meydanın ortasında şarkılarını çalmaya başlıyor.
Biz Taksim meydanından bu görüntüye alışık olduğumuz için çok şaşırmıyoruz. Ama şimdi Balkan ruhunu hissedebiliyoruz biraz daha.
Ve tabiki yine birden bastıran yağmur..
Lujbljana'dan birkaç fotoğraf..
Kafelerin olduğu yer..
Yan tarafta hemen pazar vardı. Meyve ve sebzelerin satıldığı. 2 euroya frambuaz alıp yolda bolca rastlayabileceğiniz çeşmelerin birinde yıkayıp güselce yedik.
Çeşmeler çok güzel. İstanbul'da da var ama hiçbiri çalışmıyor, hiçbirinden su akmıyor..
Şehir meydanı..
Lujbljana Üniversitesi..
