Uzak dur benden, İnternet!

Bir bakıyorum akşam olmuş.
Griliğini arttırarak gelen mevsimde yorgan altı ve kucakta bilgisayarlı günler geçiriyorum.
Dur. diyorum kendime..

- Kabalcıya gidip minik,çizgili, not alabileceğim bir defter.
- Bilgisayarı gerektikçe kullanmamak
- Kindleberger'in kitabını bitirmek ve bu arada Douglas Adams'ın ansiklopedi kalınlığındaki 5 ciltlik kitabını da gözardı etmemek
-Tez konuma karar verip tez elden okuma yapmaya başlamak ve bir an önce giriş kısmını yazmak
- Günümün 2 saatini Toefl çalışmaya ayırmak

Evet yapılacaklar bunlar..
Peki benim yaptıklarım?

Çok geç uyuyorum.. Öyleki bazen uykum gelsin diye sayıklıyorum. Bi-mong filmindeki karakterlerin tam tersiyim. Gece uyuyamadıkça absürd şeyler düşünüp ağlıyorum.. Biraz rahatlıyorum.

İnternet. Facebook, bloglar, lastfm, ekşisözlük vs derken ölüp gidiyorum bunların arasında ve ''hiçbir şey'' oluyorum. İnsanların facebook fotoğraflarına bakıp, aptal videolar izleyerek harcıyorum hem zamanı hem kendimi. Neyseki sabah uyandığımda çayımı yapıp gazetemi okuyorum da üç-beş bir şey giriyor beynime.
Hiçbir şey bulamazsam deli gibi Mad men izliyorum. Ordan başka dizilere ve filmlere zıplıyorum. Gün sonunda bana kalan kocaman bir sıfır oluyor. Bana kalan da değil.. Benim kendime kaldırdığım bu oluyor.

Şu duvara bir çalışma masası koysam, ufak bi lamba, gerekli notlarım ve kitaplarım.. Artık beynimi çalıştırsam diyorum!


Artık sevgilimle eve çıkmak istiyorum. O bende kalırken yerleşik değil, ben zaten olmuşum internet aptalı. Bir duvardan diğer duvara kütüphanemiz olsun istiyorum!
Türk kahvesi ve Schubert eşliğinde kitap okuyalım.
- Çok entel koktuk be.. Arada ps oynayalım, aptal salak videolar çekip birbirimize gülelim.-

İşsiz ve parasızken çok şey istiyorum.

İş falan da aramıyorum. Bıraktım. Mülakata gitmek bile canımı sıkıyor. Olmadığın bir şekle bürünmek, kendini satmaya çalışmak.. İngilizceniz ne seviyede? İyi.
İyi de yetmiyor artık.. İstiyorlar ki ingiliz aksanlı demeçler vereyim. 5 yıl sonra kendinizi nerde görüyorsunuz? 2-3 ay sonramı bile görmüyorum ben arkadaşım diye bağırmak istiyorum.. Olmuyor.. Çılgın kariyer planları duymak istiyorlar. Onu da yapmıyorum.
Krizin etkisi azalıyor diyorlar.. Ocaktan sonra daha da iyileşecekmiş falan.. Ama maalesef işsizlik tavan yapmış durumda ve bunun 1 senede azalmasını beklemek de saçmalık olur.

Halk bankası uzman yrd. sınavı açmış. 50 lira alıyor sınava katılabilme şartı olarak. Öss bile 40 lira alıyor yahu.. 250bin kişi başvurmuş diye duydum. Güzel para.. İçimden pztsi günü Halk bankasının ik'sını arayıp bunun nedenini sormak geliyor. Ama büyük ihtimalle bir hanım kızımız bunun masraflar için olduğunu vs söyleyecek. Babam gibi mi oluyorum ne!?
O da böyle.. Haksızlık ya da hoşnut olmadığı bir şey varsa bir anda sinirlenir, açar sorar vs..

O bu şu değil de.. Şu satırları sonlandırıp biraz ekonomi tarihi, biraz Minsky modeli incelemem gerekiyor. Ve ben yazdıkça yazıyorum, erteledikçe erteliyorum.. Bilgisayarımı şu bir hafta boyunca gazete okumak ve bilmediğim ekonomik olaylara, terimlere bakmak dışında kullanmamak dileğiyle.

Ha bir de.. yurtdışında yüksek lisans yapmayan aklıma sıçayım!
Ha!..

Onuncu Köy

Hürriyet gazetesi yazarı Bekir Coşkun'un istifa ettiğini okudum az önce.

Onuncu köyden de kovulmuş.
Belki buna istifa deniyor ama bence şuna benziyor;

Evinize bir misafir gelir. Ona rahat etmesini söylerken her hareketini denetlersiniz. Bir yandan da gelmesinden çok hoşnut kaldığınızı yineleyip durursunuz. Ama gözleriniz hep ellerinde, kollarında, bardak tutuşunda, sigarasının külündedir. Bir de haydi artık kalksın gitsin diye gözlerinin içine bakarsınız.

İşte olan bu. Ertuğrul Özkök. Hacca falan gitti bu za(r)t. Zerre saygı duymadığım bir adam.
Yazı dizisini de okudum. Neymiş o mermerin üstünde ayakları çıplak dolaşırken kendini çok garip ve huzurlu hissetmiş. Hiçbir yer kirli değilmiş.
Herif gelip Haccın reklamını yaptı, bir de t-shirt felan bastırsın. Kaypak adamlara sinirim bozuluyor.

Yani bak şimdi.. Evet ne güzel insanın bir şeylere inanması, kendini yakın hissetmesi.
Genelde gözlemlediğim kadarıyla insanlar yaşlanırken Allah'a sığınıp inanmaya başlıyorlar. Ama bence bu biraz şerbet dökmek. Hem de kendi ağzından başkasının ağzına direkt.

Bir yandan da düşünüyorum. Bilmediğim ne kadar çok şey oluyordur o taraflarda. Onuncu köyün de ötesinde. Böylesine yargıladığım için de bir yandan kendimi suçlu hissediyorum. Eh keşke yanılsam!

Dönelim Bekir Coşkun'a.. Yazılarını takip ederdim ama çok da yücelttiğim bir yazar değildi. Yine de iyiydi, hoştu benim için. AKP hükümetine şimdiye kadar yalakalık yapmayan ve aksine hep uğraşan, muhalefet olan çok az insandan biriydi Hürriyet gazetesinde yazarken.
Hürriyeti yuvası olarak gören biri. Demek ki isteyerek gitmiyor. İstafa değil bu tekrar etmek lazım. Peki nasıl karşı duramıyor? Çünkü artık sevilmeyen misafir muamelesi görüyor.

Peki AKP hükümetine bu kadar muhalefet olmaya gerek var mı? Bu adamlar hiç mi iyi bir şey yapmıyor? Yapıyor yapmasına da üstüne 10 tane de sabır taşıran mesele çıkartıyor.

Mikro iktisatta Game Theory vardır. İki rakip firmanın piyasaya girme koşullarını, birbirlerine olan taktiklerine göre oynanan bir oyundur. Erdoğan ve Medya sektörü keşke azcık akıllı olsalar da bu oyunu oynayabilseler. Bu kadar entrikaya hiç gerek yok!

Medya, Tayyip'in rahatsız olacağı konuların üzerine gitti.
Tayyip önce kulaklarını çekti sonra olmuyor tehdit etti. Baktı yine olmuyor Hisse senedi ve ilmuhaberi birbirinden ayırıp 411. maddeyi midesine yuttu.
Sonucu nedir?

Basında bu durum daha fazla manşete yol açtı ve prestiji sarsılan yine Erdoğan oldu. Erdoğan kızgın bir boğa gibi davranmaya ve Game theoryi bu şekilde oynamaya devam ettikçe yine itibarı sarsılan kişi olacaktır.

Bekir Coşkun demiş ki;

''Ben kararımı 15 gün önce verdim ama bunu kimseyle paylaşmadım. İstifama şu konu neden oldu diyemem ama AKP iktidarı olduğu sürece, hiçbir gazeteci, yazar, muhabir ve hatta matbaa işçisi, akşamları başını mutlu biçimde yastığa koyamaz''


Peki ben burdan sormak istiyorum.. Hayır sadece aklım karışık. Malumunuz 85 doğumluyum Marx ve Lenin ayrımını bilecek kadar okumuşluğum var ama apolitik durdum hep bi köşede.

Hangi parti? CHP mi.. Deniz Baykal'dan nefret ediyorum. Ben bu kadar koltuk düşkünü bir adam görmedim hayatımda. Ya da kim gelirse gelsin Akp den iyi mi?

Ben bu ülkede yaşayan bir genç olarak bir daha oy kullanmak istemiyorum. Evet kalkıp oraya gittiğime yazık. AKP iktidara gelmesin diye birkaç senedir kullandım. Ama şimdi oy verebileceğim adam gibi bir parti göremiyorum. Hepsinin tüzüklerinde bi boktanlık var. Söyleyin, kim var ki?

Eklenti: Bir de şu açılım işinden gerçekten sıkıldım. Her şeyin yanına bir açılım koyuyorlar. Yeter demek istiyorum burdan.

Ntv, duy sesimi. Bana bir masal anlat baba.

Ntv beni işe alsın.
Sevsin sarmalasın
Öğretsin büyütsün.

Tamam işe almak dediysek staj da olur uu bebeğim.
Yeterki havasını solutsun
Kamerasını göstersin

Birinin asistanı da olurum a azizim
Bana işi öğretsin
Kahvesini de getiririm.

Sonra desinler bana
Finansal ekonomi masterı yapmadın mı sen a kazma
Piyasadan ver havadis çocuklara
Kamera açık haydi baksana.

Gülay Afşar'ın Cv sini bir bulsam izinden gitmeye çalışacağım da o mertebeye bile gelemedim.

Azcık araştırınca bulunuyormuş.. Gülay Afşar üniversitesi mezunu yazınca google a döküldü.
Amaaa...
YatIrImcIlarla hafta içi her gün 12.00-14.00 arasında CNBC-e ekranlarında buluşan Gülay Afşar, Boğaziçi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bölümü’nü bitirdi. 10 yıl süreyle finans piyasalarında aktif görev yapan Afşar’ın televizyon kariyeri 1997 yılında Kanal E’de başladı. Afşar, 1999 yılında CNN Türk’e transfer oldu. 2001 yılından bu yana CNBC-e’de ve aynı zamanda kanalın program koordinatörü...

Öhömm.. Baya bi kişinin Cv sini inceledim. Hele biri var.. Amerikada iletişim ve ekonomi mezunu, koçta mba yapmış.( Koçta mba 35.000 yetelee.. 3500 değil.bilginize.) Şimdi ben bunları görünce yerin dibine girdim.
Ben, Marmara ekonomi mezunu.. Galatasaray Üniversitesi Finansal Ekonomi yüksek lisansı yapmakta ve işsiz gezmeye devam etmekteyim. Bu da benim cv im. Melaba ben gerizekalı.
Tüm özgüvenimi aldılar.. Yahu zaten derdim para kazanmak değil.. Biraz paramız olsa sevgilimle bi sahil kıyısına yerleşir, evi hostel yapar, farklı insanlarla tanışıp, yelkenle denizde açılır, mutlu mesut yaşarız. Bizbize yeteriz.
Ama çalışmak zorundaysak da sevdiğimiz işte çalışalım değil mi.. Yok hayır. Ne istediğimiz bölümü okuyabiliyoruz ne de istediğimiz iş ....

What can i do, what can i say.

Didem in wonderland.. Hakkaten öyle. Ben uyuyayım.

panjur

Yağmur dolu küçük su kasecikleri.
Yemyeşil, toprak kokulu tarla.
Derme çatma bir köy evinin arkasında oturuyorum, ayaklarım yere değmez iken.
Su istiyorum.
Metal tasın içinde geliyor. Tiksiniyorum. Sudan tiksiniyorum.
Halbuki sabun kokuyor, benden temiz.
Elleri, yanakları kapkara bir kız gülümsüyor, tası uzatırken. Ayıp olmasın diye birkaç yudum alıyorum.
Sonra hiç konuşmuyorum.

Annemle mısır dolu tarlada geziyoruz. Domates seçiyor, mısır koçanlarını ayırıyor. O zamanlar uzaydayım gibi hissediyorum. Bilmediğim bir düzlem. Boyumu aşan otlar arasında uzağımı göremediğimden sonsuzlukta sanıyorum kendimi.

Bir tarlada kayboluyorum. Öte yandan içtiğim su aklıma geldikçe tükürüyorum, dudaklarımı elimle siliyorum. Hijyen kokusunu deterjan olarak belirlemiş aklım, yetmiyor sabun kokusuna henüz.

Ufaklıktan öğretiliyor mu yoksa insan kendi kendine mi algılıyor bu aşağılama, hor görme duygusunu. Sanki öğretiliyor. Ona dokunma, onlarla konuşma.. gibi cümleler duydum hep Mersin'de arka sokağımızda yaşayan çingeneler hakkında.
Kimin tabağı çanağı kaybolsa onlardan bilinirdi.

Yıldız diye bir kız vardı. Kocaman yemyeşil gözlü. Onun da teni kapkara. Uzun kirpikli. Çingenin kızıydı, benim ise oyun arkadaşımdı. Bazen bilmediğim, anlamadığım bir dilde annesiyle konuşurlardı. Banane ki.. Sek sek oynamak için beklerdim konuşmalarını bitirmelerini.

Eve gittiğimde anlamadığım o dili babamın da konuştuğunu duydum. Yıldız sek sek oynarken yek,du,sê, çar ... diye sayardı. Babam da.

Peki niye onunla oynamam kötüydü ki.. Neydi bu hor görme? Bizde mi istenmeyendik. Ama mahallenin en güzel, denize en yakın apartmanında, herkesin ortasında oturuyorduk. Gizlenmiyorduk, saklanmıyorduk. Ama kimseyle de öyle konuşmuyordu babam.

Aradan yıllar geçti.. Babam o dili unuttu galiba. Kürtçeyi. Bazen halamlarla bir araya geldiklerinde konuşurlardı. Yıldız da unutmuştur. Ben ise hiç bilmeyerek apolitik bir fanusta yetiştim.

Aman, sakın, karışma, yaklaşma.. Korumacılığın altında yatan hor görme ile büyüdüm sanırım.

Şimdi içebilirim o tastan sabun kokulu suyu. Ancak o çocuk akılla hor görülebilir. Dayatılır.
Bilinçsizlik ne kötü!

Bir de..
Korkuyorum. Aldatılmaktan. Gördüm çünkü bu cümleler benden önce söylenmiş. Uzun uzun anlatılmış.
Sen benim son aşkım olarak kalacaksın. ile biten uzun satırlar görüyorum. Nefessiz kalıp sıkılıyorum. Rüyalar görüyorum. Diğer yandan gözlerini görüyorum. Sakinleşiyorum.

Sağ yanıma yatıp düşünüyorum. Mutlak gerçeklik denilen mor ve kırmızı renkli sahtelikte yüzerken insan sarhoş oluyor. O yüzden sonradan '' Sarhoştum, hatırlamıyorum!'' diyebiliriz. Evet diyebiliriz. Önemli olan şimdinin gerçek olduğunu bilmek, inanmak. Gözleri anlatıyor gerçeği ama o eski sözler de çok acıtıyor.

Boş zaman aktivitesi

www.questfortherest.com ( bağlantı ekleyince sapıtıyor açılmıyor.. Copy-paste maalesef.)

hoş müzik.. biraz da sıkıntı giderici.